Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Ημερίδα: Κρίση, Αυτοδιοίκηση και Εναλλακτικές Μορφές Ανάπτυξης



Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

Παρασκευή 27 Μαϊου 2011

Κεντρικό Αμφιθέατρο Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας & Πρόνοιας

Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας

Οικονομική Κρίση: Τοπική Αυτοδιοίκηση και Εναλλακτικές Μορφές Ανάπτυξης

Συνδιοργάνωση: Τμήμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας & 11ο Περιφερειακό Τμήμα Νοτιοανατολικής Πελοποννήσου Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

Συντονισμός: Στέφανος Γιακουμάτος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Προϊστάμενος

του Τμήματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας

17:00-17:30 Χαιρετισμοί από τη Διοίκηση του Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας

Χαιρετισμός από τον Νικόλαο Τσίτα, Πρόεδρο του Περιφερειακού Τμήματος Νοτιοανατολικής Πελοποννήσου Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

17:30-17:50 «Οικονομική κρίση: Οι Συνέπειες στην Περιφέρεια Πελοποννήσου»,

Διονύσης Θωμάς, Αντιπρόεδρος Περιφερειακού Τμήματος

Νοτιοανατολικής Πελοποννήσου Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας,

Οικονομολόγος και Επιστημονικός Συνεργάτης του Τμήματος Τοπικής

Αυτοδιοίκησης Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας

17:50-18:10 «Τοπική Αυτοδιοίκηση και Τοπική Ανάπτυξη»,

Ιωάννης Μπουλές, Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α.Τ.Ε.Ι.

Καλαμάτας, Δήμαρχος Ναυπάκτου

18:10-18:30 «Πολιτικές Απασχόλησης σε Τοπικό Επίπεδο»,

Άννα Ωρολογά, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Παρατηρητηρίου

Απασχόλησης Ερευνητικής - Πληροφορικής

18:30-18:50 Διάλειμμα

18:50-19:10 «Για ένα Διαφορετικό Μοντέλο Ευημερίας και Ανάπτυξης»,

Θόδωρος Τσέκος, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Τοπικής

Αυτοδιοίκησης Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας, Γενικός Γραμματέας Κοινοτικών

και Άλλων Πόρων Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

19:10-19:30 «Η Διέξοδος από την Κρίση και τις Αιτίες της»,

Ιωάννης Δραγασάκης,

Οικονομολόγος, τ. Υπουργός και Βουλευτής

19:30-20:30 Τοποθετήσεις Συμμετεχόντων - Συζήτηση

20:30 Θα ακολουθήσει εκδήλωση από ομάδα σπουδαστών του Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Ενώπιον των κρίσεων: ελλείπουν τα χρειώδη* (*μέσα ανάλυσης)

Εκ των μεγαλυτέρων προβλημάτων των κοινωνικών (και όχι μόνο) αναλυτών είναι η -σχεδόν φυσικά αναπτυσσόμενη- δουλεία απέναντι στο ερμηνευτικό σχήμα.

Για να διατηρήσουμε ικανότητα πρόβλεψης και επίδρασης επί της πραγματικότητας, πρέπει η αντίληψή μας γι’ αυτήν να συγκλίνει προς αυτήν. Δυστυχώς για να αλλάξει η ανθρώπινη αντίληψη για την πραγματικότητα χρειάζεται, συνήθως, την επίδραση της ήδη μεταβληθείσας πραγματικότητας.

Άρα η πραγματικότητα μεταβάλλεται κατ’ αρχή ταχύτερα από ότι η ανθρώπινη αντίληψη περί αυτήν. Παράλληλα νοητικές και ψυχολογικές αδράνειες αλλά και καθεστηκυίες (μικρο-) εξουσίες επιτείνουν την προσκόλληση στα υφιστάμενα σχήματα ερμηνείας.

Αυτό που προκύπτει είναι μια αμηχανία μπροστά σε μιά διαφοροποιημένη πραγματικότητα την οποία επιχειρούμε προκρούστεια να προσαρμόσουμε στο ερμηνευτικό μας παράθυρο.

Συνήθως η αμηχανία αυτή ξεπερνιέται με ένα λογικό τέχνασμα: αυτό του κυρίαρχα καθοριστικού παράγοντα ή της κυρίαρχης αντίθεσης. Δεν αμφισβητείται η πολυπλοκότητα της πραγματικότητας αλλά μία εκ των μεταβλητών της (αυτή που διευκολύνει τον δεδομένο τρόπο σκέψης) αναγορεύεται σε επικαθορίζουσα – έστω σε τελική ανάλυση -τις υπόλοιπες.

Δεν ισχυρίζομαι εδώ ότι παράγοντες βαρύνουσας σημασίας γενικώς δεν υφίστανται. Παρατηρώ όμως ότι με την συχνά «αυτονόητη» και γενικευτική χρήση τους τείνουν να υποβαθμίζονται οι λοιπές παράμετροι και να αγνοούνται σημαντικότατες διαδράσεις και επιπτώσεις στο όποιο πεδίο. Υπεραπλουστεύεται δηλαδή η πολυπλοκότητα με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η ουσιαστική κατανόηση και διαχείριση της δεδομένης προβληματικής κατάστασης.

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές απετέλεσαν δύο πρόσφατα κείμενα.

Στο πρώτο ο γάλλος μαρξιστής φιλόσοφος Alain Badiou απαντά στον ομοεθνή και ομότεχνό του Jean-Luc Nancy ο οποίος έλαβε δημόσια θέση υπέρ της επέμβασης στην Λιβύη. Για τον Badiou είναι «αυταπόδεικτο» (“self-evident”) ότι η επέμβαση αυτή επιτρέπει στους «μείζονες σφαγείς της σύγχρονης ανθρωπότητας » (“the major butchers of contemporary humanity”) την προνομιακή είσοδο σε ένα σκηνικό από το οποίο μέχρι τώρα ήταν αποκλεισμένοι. To σκηνικό αυτό σίγουρα περιλαμβάνει έναν ήσσονος σημασίας σφαγέα, ενδεχομένως αντιθέσεις φυλών, ενδο-ατλαντικούς διαγκωνισμούς, αλλά όλα αυτά χάνονται στο βάθος του πεδίου σκιασμένα από τον κυρίαρχο παράγοντα, τον αρνητικό πόλο της βασικής αντίθεσης.

Στο δεύτερο κείμενο ο καθηγητής της φιλοσοφίας των επιστημών του ΕΜΠ Αριστείδης Μπαλτάς επιχειρεί μια -συστηματική και ενδελεχή- σύνοψη των αιτίων της τρέχουσας διεθνούς και ελλαδικής κρίσης. Εστιάζει ωστόσο μια εκ των επισημάνσεών του στο ότι τα ΜΜΕ «και ιδιαίτερα τα ‘δελτία των 8’ και οι ‘ενημερωτικές εκπομπές’» επιστρατεύονται προκειμένου «να καλλιεργήσουν την ‘ιδέα’ της κοινής ενοχής» (για την κρίση). Δέχεται όμως ότι «Το προηγούμενο καθεστώς συσσώρευσης στήριζε κοινωνικές συμμαχίες. Ο αχαλίνωτος δανεισμός επέτρεπε σε σχετικά μεγάλες μερίδες μεσοστρωμάτων να μετέχουν σε μια μορφή επισφαλούς ευημερίας και να εδράζουν κοινωνικά την πολιτική του κεφαλαίου». Άρα ανιχνεύεται κάποια μορφή αμοιβαίου οφέλους ως αντικειμενική βάση μιάς τέτοιας κοινωνικής συμμαχίας μεταξύ «κεφαλαίου» και «μεσοστρωμάτων». Στην αντικειμενική αυτή βάση θα μπορούσε επίσης να προστεθεί ένα κοινό ή έστω ομόλογα προσανατολισμένο υπόδειγμα ευημερίας με άξονα τον άκρατο καταναλωτισμό. Παρ’ όλα αυτά οι όποιες τέτοιου τύπου συνάφειες σκιάζονται και πάλι από την δομική αντίθεση (κεφαλαίου-εργασίας) και ταξινομούνται εν τέλει ως «ιδεολογική παραζάλη».

Τα χρειώδη μέσα για την κατανόηση και αποτελεσματικότερη διαχείριση των πάσης φύσεως προβληματικών (και όχι μόνο) καταστάσεων περιλαμβάνουν πρωτίστως: συνθετότερη ανάλυση με λεπτομερή καταγραφή και τεκμηριωμένη ιεράρχηση στις δεδομένες συνθήκες των παραγόντων που αλληλεπιδρούν και λελογισμένη προσφυγή στην έννοια της βασικής αντίθεσης.


Τα χρειώδη αυτά μέσα, ενώ ευρίσκονται εν αφθονία στην διαλεκτική, συχνά λησμονούνται και παραλείπονται

Θ.Τ.


Τα προαναφερθέντα κείμενα:

http://www.versobooks.com/blogs/463-alain-badious-open-letter-to-jean-luc-nancy ,

http://enthemata.wordpress.com/2011/04/17/baltas-2/

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΙΑΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ Θεόδωρος Ν. Τσέκος


Η δημόσια δράση λαμβάνει την μορφή δημόσιων πολιτικών. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει πεδίο κοινωνικής δραστηριότητας και διάσταση της συλλογικής και ατομικής ανθρώπινης ύπαρξης που να μην αποτελούν αντικείμενο δημόσιας πολιτικής. Η παρατήρηση αυτή δεν έχει μόνο οντολογικό αλλά και δεοντολογικό χαρακτήρα. Όχι μόνο εν τοις πράγμασι ασκούνται εκτενώς δημόσιες πολιτικές που άπτονται της οικονομίας και της κοινωνίας των πολιτών αλλά και υφίστανται αντικειμενικές συνθήκες που καθιστούν τις παρεμβάσεις αυτές αναγκαίες για την κοινωνική ισορροπία και αναπαραγωγή. Η θεσμική, οργανωτικο-λειτουργική και ανθρώπινη επάρκεια της δημόσιας δράσης και των φορέων της κρίνεται τελικά στο επίπεδο της επιτυχούς άσκησης των δημόσιων πολιτικών .

Ως προοδευτική πολιτική νοείται κάθε συστηματικά ασκούμενη δημόσια παρέμβαση που αποσκοπεί στην απάμβλυνση της άνισης κατανομής της κοινωνικής ευημερίας και στην ενίσχυση της κοινωνικής συλλογικότητας.

Κύριο –αν και όχι αποκλειστικό- υποκείμενο της δημόσιας δράσης αποτελεί ο δημόσιος χώρος νοούμενος ως το υπερσύνολο των φορέων δημόσιου χαρακτήρα. Στην διευρυμένη αυτή έννοια θα συμπεριλάβουμε από κοινού την κεντρική και αποσυγκεντρωμένη διοίκηση αλλά και την καθ’ ύλη και κατά τόπο αυτοδιοίκηση με κριτήριο την συμπληρωματικότητά τους στην άσκηση δημόσιων πολιτικών.

Ο δημόσιος χώρος συγκροτείται ως πολιτικο-διοικητικό σύστημα. Η απρόσκοπτη συνάρθρωση και συλλειτουργία των δύο συνιστωσών του αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα της δημόσιας δράσης. Η επιτυχής συνέργια των δύο υπο-συστημάτων –και των αντίστοιχα διακριτών συλλογικών δρώντων υποκειμένων, ήτοι του πολιτικού και του διοικητικού προσωπικού- προϋποθέτει πέραν της αυξημένης ικανότητας συντονισμού και συνεργασίας- επαρκή ικανότητα δράσης μιάς εκάστης των συνιστωσών χωριστά. Απαιτείται δηλαδή όχι μόνο πολιτική αλλά και διοικητική ικανότητα.

Υπ’ αυτή την έννοια η διοικητική ικανότητα αποτελεί καθοριστικό παράγοντα της πολιτικής επάρκειας στην άσκηση πολιτικών Ο διοικητικός μηχανισμός δεν είναι αποκλειστικά εκτελεστικός. Δεδομένης της υψηλής –και διαρκώς αυξανόμενης- τεχνικότητας (τόσο επι της διαδικασίας όσο και επι του περιεχομένου) στην άσκηση δημοσίων πολιτικών, η διοίκηση παίζει σημαντικότατο ρόλο (συμμετέχοντας ή αδρανώντας) στην προετοιμασία της λήψης των πολιτικών αποφάσεων σε κανονιστικό επίπεδο αλλά και στην εξειδίκευση και την γεωγραφική, χρονική και θεματική προσαρμογή των αποφάσεων αυτών. Η ίδια η υλοποίηση δεν συνιστά ουδέτερη και αυτόματη διαδικασία αλλά συγκροτείται από μιά πληθώρα μικρο-αποφάσεων ικανών να αποσαθρώσουν και το πλέον εμπνευσμένο πολιτικά πρόγραμμα. Οι παρεμβάσεις ή παραλείψεις της διοίκησης προκύπτουν ως μεταβλητοί συνδυασμοί, μεταξύ άλλων, της τεχνικής επάρκειας αλλά και των μικρο-συλλογικών στρατηγικών των υποεκιμένων της.

Για τους προεκτεθέντες λόγους η αναβάθμιση της διοικητικής ικανότητας συνιστά αφ’ εαυτής προοδευτική πολιτική. Ένα κράτος με χαμηλή διοικητική ικανότητα είναι κράτος με μειωμένη δυνατότητα παρέμβασης στο κοινωνικο-οικονομικό γίγνεσθαι. Ένα κράτος που δεν παρεμβαίνει συστηματικά και επαφίεται στις θρυλούμενες αλλά αναπόδεικτες ικανότητες της αοράτου χειρός να προάγει την συλλογική ευημερία εγκαταλείπει τις λιγώτερο ευνοημένες από την αγοραία κατανομή ισχύος και εισοδήματος ομάδες έρμαιο των (καλών ή κακών) προθέσεων των ισχυροτέρων. Οι ισχυρές ομάδες δεν χρειάζονται δημόσιες πολιτικές για να διασφαλίσουν τις επιδιώξεις και τα συμφέροντά τους. Το επιτυγχάνουν με ίδια μέσα. Αδύναμο κράτος συνεπάγεται απορρύθμιση απορρύθμιση δε, σημαίνει αυτορρύθμιση των συγκροτημένων και ισχυροτέρων συμφερόντων εις βάρος των διάχυτων και αδυνάμων. Η χαμηλή διοικητική ικανότητα γεννά ένα κράτος αδύναμο άρα μια κοινωνία ανισσοροπιών.

Αυξημένη διοικητική ικανότητα και αναβαθμισμένη δυνατότητα κρατικής παρέμβασης δεν συνεπάγονται αναπόδραστα κρατισμό και απίσχναση της κοινωνίας των πολιτών. Ο δημόσιος χώρος είναι πεδίο πολυδιάστατο που μπορεί να οργανωθεί όχι ιεραρχικά αλλά δικτυακά . Οι κοινότητες δημόσιας πολιτικής (policy communities) μπορούν, υπό όρους, να υποκαταστήσουν την κάθετη και κρατοκεντρική δημόσια δράση. Στα πλαίσιά τους ποικίλοι μέτοχοι, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών και αυτοδιοικητικών φορέων, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των συνδικάτων, των κινημάτων και των κοινωνικών πρωτοβουλιών, μπορούν να συνεργαστούν, να αλληλοσυμπληρωθούν, να περιοριστούν αμοιβαία, να συμβιβαστούν και να εξισορροπήσουν, παράγοντας από κοινού πολιτικές. Προϋπόθεση επίτευξης των αναγκαίων βαθμών ισοτιμίας των ποικίλων αυτών εταίρων αποτελεί η διασφάλιση ισόρροπης ικανότητας πληροφόρησης και τεχνικής επεξεργασίας των δεδομένων εκάστου πεδίου πολιτικής.

Η αναδιάταξη της σχέσης του τοπικού/ μερικού με το κεντρικό/ συνολικό αποτελεί μιά διαφορετική προϋπόθεση πολιτικο-διοικητικής αποτελεσματικότητας. Η αντικατάσταση της σημερινής «υπολειμματικής» συγκρότησης της τοπικής αυτοδιοίκησης από μιά διευρυμένη επικουρικότητα σε συνδυασμό με την αποτοπικοποίηση των διοικητικών λειτουργιών που καθιστούν εφικτή οι νέες τεχνολογίες πληροφόρησης και επικοινωνίας (ηλεκτρονική διοίκηση, ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ηλεκτρονική δημοκρατία ) θα γεννήσουν νέες δυνατότητες συμμετοχής στην λήψη και ελέγχου της εφαρμογής των πολιτικο-διοικητικών αποφάσεων και, εν τέλει, μιά διαφορετική σχέση ανάμεσα στο οικονομικό κοινωνικό και πολιτικό όλον και στα θεματικά και γεωγραφικά μέρη του.

Η σοβαρή αναβάθμιση των ικανοτήτων στρατηγικού και επιχειρησιακού σχεδιασμού καθώς και ο ριζικός ανασχεδιασμός των διαδικασιών εφαρμογής, παρακολούθησης, ελέγχου, διόρθωσης και αξιολόγησης της υλοποίησης και των αποτελεσμάτων της, αλλά και η έμφαση στην –κρισιμότατη- τεχνική τεκμηρίωση των αποφάσεων συνιστούν, εν τέλει, τα μεθολογικά προαπαιτούμενα μιάς προοδευτικής διοικητικής πολιτικής.

Συμπεραίνοντας θα μπορούσαμε να κωδικοποιήσουμε τα στοιχεία μιάς προοδευτικής διοικητικής πολιτικής ως ακολούθως

1. Η συστηματική, εκτεταμένη και αποτελεσματική δημόσια δράση είναι απολύτως αναγκαία για την διασφάλιση κοινωνικής ισορροπίας και ανάπτυξης. Η αγοραία αυτορρύθμιση δεν είναι σε θέση να επιλύσει τα διαρκώς επί το συνθετώτερο εξελισσόμενα κοινωνικά, περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά προβλήματα.

2. Ο σχεδιασμός της δημόσιας δράσης θα πρέπει να γίνεται ολοκληρωμένα ανά τομέα δημόσιας πολιτικής εμπλέκοντας συνδυασμένα το σύνολο των δημοσίων φορέων που δραστηριοποιούνται σε δεδομένο πεδίο ανεξαρτήτως της θεσμικής τους φύσης (κεντρική διοίκηση, αυτοδιοικητικοί φορείς, νομικά πρόσωπα κλπ). Ο σχεδιασμός αυτός θα πρέπει να έχει κεντρικό/ καθοδικό χαρακτήρα ως προς τις στρατηγικές κατευθύνσεις και τις κύριες ποιοτικές και ποσοτικές προδιαγραφές προκειμένου να διασφαλίζεται η ενότητα της δημόσιας δράσης και να εξειδικεύεται εν συνεχεία γεωγραφικά και θεματικά προκειμένου να επιτυγχάνεται η ανταπόκριση σε ιδιαιτερότητες και επί μέρους ανάγκες.

3. Για την εύρυθμη συνεργασία των διαφόρων φορέων που συμπράττουν για την αποτελεσματική άσκηση πολιτικών χρειάζεται ενίσχυση της συντονιστικής λειτουργίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μεταξύ άλλων με τυποποίηση των συνεργασιακών διαδικασιών και την συγκρότηση ειδικών γραμματειών παρακολούθησης της υλοποίησης των αποφάσεων των συντονιστικών οργάνων από το κυβερνητικό έως το τοπικό επίπεδο.

4. Απαιτείται άμεση αναβάθμιση των σχεδιαστικών λειτουργιών των κάθε είδους φορέων δημόσιας δράσης. Η προσχηματική υιοθέτηση των επείσακτων από το ενωσιακό περιβάλλον τεχνικών διοικητικού σχεδιασμού (επιχειρησιακά σχέδια, μελέτες σκοπιμότητας, ανάλυση κόστους-ωφέλειας, τεχνικά δελτία έργων, ποιοτικοί και ποσοτικοί δείκτες κλπ) θα πρέπει να δώσει την θέση της σε μια ουσιαστική ενσωμάτωσή τους στην τρέχουσα διοικητική εργασία που θα περιλαμβάνει:

a. Χρήση τεχνικών προϋπολογισμού με βάση την ανάλυση του φυσικού έργου (Activity Based Budgeting) την ανάλυση κόστους-ωφέλειας.

b. Μακροχρόνιοι προϋπολογισμοί

c. Τυποποίηση διαδικασιών προγραμματισμού, παρακολούθησης/ ελέγχου και αξιολόγησης σε κάθε είδους φορείς και σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης.

d. Ανάπτυξη ενός συστήματος δημόσιας πληροφόρησης με συστηματοποίηση/ τυποποίηση και απλούστευση των κρίσιμων μεταβλητών που καθορίζουν την λήψη αποφάσεων στα διάφορα πεδία πολιτικής ώστε να διευκολύνεται η συμμετοχικότητα

e. Τυποποίηση και θεσμική κατοχύρωση προδιαγραφών ποιότητας, αποτελεσματικότητας και ποιότητας για κάθε μορφή διοικητικού έργου

f. Συστηματική χρήση ποιοτικών και ποσοτικών δεικτών διοικητικής απόδοσης τόσο για τον προγραμματισμό, όσο και για τον έλεγχο και την αξιολόγηση, από τους κάθε είδους φορείς και σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης

g. Εξασφάλιση εξειδικευμένων στελεχών σε θέματα σχεδιασμού και ελέγχου τόσο με πρόσληψη όσο και με επιμόρφωση.

5. Αναγκαία τέλος είναι η τυποποίηση των διοικητικών διαδικασιών εφαρμογής των πολιτικών σε επίπεδο εκτέλεσης και η αξιοποίηση των εξαιρετικών δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες για μείωση των διοικητικών ενεργειών, του διοικητικού φόρτου των υπηρεσιών και της επιβάρυνσης του χρήστη μέσω κοινά προσβάσιμων βάσεων δεδομένων (ψηφιακή διαλειτουργικότητα).

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Ανοιχτή πρόσκληση υποβολής προτάσεων για το Συνέδριο «Θεσμοί στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Αποτίμηση μιας αντιφατικής περιόδου»

Το Κέντρο Ανάλυσης Δημόσιας Πολιτικής & Θεσμών, του Τμήματος Δικαίου τού Παντείου Πανεπιστημίου, και το Τμήμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης του ΑΤΕΙ Καλαμάτας διοργανώνουν από κοινού, στις αρχές Νοεμβρίου του 2011, στην Καλαμάτα, συνέδριο με το παραπάνω θέμα. Προθεσμία υποβολής προτάσεων: 30/6/11

Ιστοσελίδες συνεδρίου:

https://sites.google.com/site/publicpoliciesgreece/synedrio-thesmoi-tes-metapoliteuses

http://www.ta-teikal.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=98:2011-02-05-23-25-01&catid=34:2010-11-01-10-34-34&Itemid=110